عمارت بلدیه تهران، یکی از بناهای شاخص در تاریخ معماری و تحولات شهری پایتخت، در سال ۱۳۰۲ در ضلع شمالی میدان توپخانه احداث شد. این بنا با طراحی نیکلای مارکوف، ویژگی‌هایی از معماری ایرانی و تأثیرات معماری غربی را در خود داشت و به یکی از نشانه‌های شکل‌گیری مدیریت شهری نوین تهران تبدیل شد. اهمیت عمارت بلدیه تنها به معماری آن محدود نیست؛ این بنا در حافظه تاریخی و تصویر شهری تهران نیز جایگاه ویژه‌ای دارد.
طراحی روشنایی این پروژه با هدف برجسته‌سازی فرم معماری، تأکید بر خطوط و جزئیات نما و ایجاد تصویری متناسب با هویت تاریخی بنا در منظر شبانه شهر انجام شده است. در این پروژه، از چراغ‌های نورپردازی خطی آذرخش ۴ و چراغ‌های دفنی خطی آذرین گلنور استفاده شده تا نور به‌صورت کنترل‌شده در امتداد عناصر معماری قرار گیرد. این انتخاب، ضمن تأکید بر ساختار بنا، حضور بصری تجهیزات روشنایی را به حداقل می‌رساند.
رنگ نور کهربایی (Amber) برای این پروژه انتخاب شده است. گرمای این طیف نوری با مصالح و رنگ‌های رایج در معماری تاریخی هماهنگ است و به تقویت حس قدمت و اصالت بنا در شب کمک می‌کند. کنترل شدت نور و محل تابش نیز باعث می‌شود نورپردازی صرفاً نمایشی نباشد و هویت معماری و تاریخی بنا را در ساعات شب برجسته کند.
این پروژه نمونه‌ای از رویکرد گلنور در طراحی و اجرای نورپردازی بناهای شاخص و فضاهای شهری است؛ رویکردی که انتخاب تجهیزات، رنگ نور، توزیع و جانمایی نور را برای حفظ و تقویت ویژگی‌های معماری و هویت بصری بنا در نظر می‌گیرد.